Hoe je je angst voor de bevalling in één dag loslaat

Hoe je je angst voor de bevalling in één dag loslaat zonder inspanning

Er groeit een baby’tje in je buik. Een lang gekoesterde wens die nu eindelijk in vervulling gaat. Je vindt het heerlijk om je te nestelen in alles wat met je zwangerschap en je baby te maken heeft. Al die leuke babyspulletjes en kleertjes. Het babykamertje heb je al helemaal uitgedacht, het geboortekaartje zie je al helemaal voor je. Maar er is één ding waar je liever niet aan denkt, wat je uitstelt en waar je als een berg tegenop ziet. De bevalling…

Angst voor de bevalling wordt ons al vroeg bijgebracht door verhalen uit onze omgeving en vooral door de media. Heb je weleens een film gezien met een bevalling erin? Daar wordt je nou niet bepaald vrolijk van. Meestal zie je een klinische setting, een hoop geschreeuw, veel pijn, flauwvallende vaders, een vrouw met haar benen omhoog in de beugels. Een horrorbeeld eigenlijk.

Als je op een verjaardag vertelt dat je zwanger bent krijg je meteen iedereens bevallingsverhaal te horen. En het lijkt wel alsof vrouwen elkaar dan willen overtreffen in de verschrikkelijkheid van hun verhaal. De ene bevalling duurde 24 uur met helse weeën. De andere was een inleiding die 48 uur duurde en eindigde in een vacuümpomp, de volgende had 72 uur gebroken vliezen en een keizersnede. En jij zit met grote ogen en kloppend hart die verhalen aan te horen. En je kan alleen maar denken; ‘nu moet ik ook nog’.

Wist je dat angst de grote boosdoener is tijdens de bevalling? Dat angst ervoor zorgt dat zoveel bevallingen eindigen als horrorverhaal? Wanneer je bang of gestrest bent dan maakt je lichaam stresshormonen aan, waaronder het bekende adrenaline. Adrenaline is een hormoon wat ervoor is gemaakt om je lichaam te alarmeren op gevaar. Je lichaam moet in de actiestand gaan om jou in leven te houden. Onder invloed van adrenaline verhoogt je ademhaling en je hartslag en wordt er meer bloed gestuurd naar de afweersystemen in je lichaam.

Maar, je baarmoeder is geen afweersysteem. Wanneer adrenaline de overhand heeft tijdens de bevalling dan wordt je baarmoeder afgekapt van de zuurstofrijke bloedvoorziening. Je baarmoeder is even niet belangrijk, want je lichaam heeft een veel belangrijkere taak. Het denkt dat je in gevaar bent en in leven gehouden moet worden!

Doordat je baarmoeder geen zuurstofrijkbloed krijgt kan ze haar werk niet goed doen. Het resultaat zijn pijnlijke krampachtige weeën. De baarmoedermond opent hierdoor trager of helemaal niet, ofwel, je ontsluiting gaat heel langzaam. Dit wordt uiteindelijk geconstateerd door je zorgverlener en die wil dan gaan ingrijpen, om de bevalling weer op gang te brengen. Vaak doen ze dit door het kunstmatig breken van de vliezen of het toedienen van een infuus met weeën opwekkers. Wanneer je eenmaal zo’n medische ingreep hebt gehad is de kans op nog een ingreep groter en dus neemt de kans op een medische bevalling toe.

Het kan gelukkig ook anders! Ons lichaam is heel wijs. En heeft precies de juiste tools en trucs om een baby geboren te laten worden. Je zou zelfs kunnen zeggen dat het vrouwenlichaam is ontworpen om een kind te kunnen dragen en baren. Mensen zijn zoogdieren en voortplanting is het belangrijkste voor het overleven van een soort. Puur biologisch gezien. Dat betekent dat de natuur het voortplantingssysteem perfect heeft uitgedacht. Een dier in de natuur bevalt doorgaans zonder veel moeite. Dieren volgen hun instinct. Wij mensen hebben precies datzelfde instinct. Onze hersenen zijn alleen zo ver door ontwikkelt dat we ons instinct naar de achtergrond hebben geduwd.

Wanneer je ontspannen bent maakt je lichaam hele andere hormonen aan. Hormonen waar je je euforisch van voelt en een pijnstillend hormoon. Deze hormonen zorgen ervoor dat het lichaam gewoon haar werk kan doen tijdens de bevalling. De geboorte zal dan veel soepeler verlopen. Dit betekent ook dat er zo min mogelijk ingrepen moeten plaats vinden. Elke onderbreking, controle of check heeft gevolgen voor die hormonenstroom en dus voor het geboorteproces. Ik ben van mening dat zorgverleners veel meer ‘hand-off’ zouden moeten werken.

Begrijp me niet verkeerd. Ook in de natuur gaat weleens iets mis. Ook in de dierenwereld gaat weleens iets niet goed tijdens de geboorte.

En daarom is het zo fijn dat wij wel medische zorg hebben. Zodat gesignaleerd kan worden wanneer er iets niet goed dreigt te gaan en er dan bijgestuurd of in nood ingegrepen kan worden. We zijn er op dit moment alleen een beetje in doorgeslagen en grijpen teveel onnodig in. Wat dus juist, onbedoeld,  negatieve gevolgen heeft voor de bevalling.

Tijdens mijn 1 Daagse Elements of Birth workshop gaan we in één dag tijd alle aspecten van de natuurlijke geboorte langs. Ik vertel uitgebreid over het fysieke aspect van de bevalling. Wat gebeurt er nou allemaal precies in je lichaam, hoe gaat zo’n bevalling precies, hoe gaat de baby door het bekken heen. Ik vertel al die mooie kleine details die de natuur bedacht heeft om de bevalling zo soepel mogelijk te laten verlopen. Ik leer je ademhalingstechnieken aan die ervoor zorgen dat je ontspannen blijft en die bewust meewerken met de weeën. Hierdoor zijn je weeën minder pijnlijk en zijn ze effectiever. Maar vooral wordt je heel bewust van alles wat er mogelijk is rondom de bevalling en waar jij recht op hebt. Na het volgen van de workshop kijk je vol vertrouwen uit naar de bevalling en heb je ontzettend zin om direct je geboorteplan te gaan schrijven. Je voelt je gesterkt door alle mogelijkheden die je hebt en je weet dit in een duidelijke en vriendelijke manier te communiceren naar je zorgverlener toe.

In 1 dag tijd ben jij van je angst voor de bevalling af. Een verwendag voor jou, je baby en eventueel je partner. Een gezellige en leerzame dag, inclusief lunch, drinken en tussendoortjes.

Ik begeleid je heel graag op weg naar een ontspannen bevalling.

Hoe communiceer je met je zorgverlener?

Heel eerlijk? Ik denk dat ik, in mijn tijd als verloskundige, het niet altijd goed heb gedaan.

Toen ik nog studeerde was er sprake van dat onze HBO opleiding in de toekomst een WO opleiding zou worden. Wij verloskundigen werden immers opgeleid tot medicus. Dat werd ook ons steeds ingeprent. Wij zijn de dokters van de zwangerschap. Wij zijn zeker niet minder dan de artsen in het ziekenhuis! De term ‘vroedvrouw’ vonden wij minderwaardig. Ik vond het ook een stomme term. Vrienden aan wie ik vertelde dat ik verloskunde studeerde vroegen of ik dan in vagina’s ging ‘wroeten’. Dat suggereerde de term vroedvrouw. (Nu vind ik het zo’n mooie term. Wijze vrouw, en dat zijn ze ook!)

Nee, wij waren verloskundigen! Wij waren kundig in het verlossen.

Tijdens mijn stages leerde ik ook in zekere zin autoritair te zijn. De barende ‘moest’ naar de verloskundige luisteren. En als ze dat niet deden dan moesten we ‘wat strenger zijn’.

Dat lag niet zo in mijn aard. En ik kreeg dat ook wel eens te horen tijdens evaluatie gesprekken. ‘Je mag best wat strenger zijn!’.

Dus toen ik dan eindelijk als zelfstandig verloskundige aan het werk ging voelde ik me heel wat, met mijn dokterstas en mijn stethoscoop. Maar toch voelde ik altijd de hijgende adem van de gynaecoloog (figuurlijk) in mijn nek. Doodspannend vond ik het wanneer ik midden in de nacht een barende moest insturen naar het ziekenhuis en dus de gynaecoloog uit bed moest bellen. Toentertijd werkte dat nog zo. Volgens mij is het tegenwoordig anders geregeld. Maar het gaf me veel spanning. Wat als ik het verkeerd had ingeschat en ik de gynaecoloog voor niets liet komen? Of wat als ik juist te lang was thuis gebleven met mijn client en ik van de gynaecoloog te horen zou krijgen dat iets mijn schuld was?

Dat hele medische systeem begon me een beetje op te breken. Ik werd zenuwachtig als ik dienst had. Het hielp ook niet echt mee dat ik net voor de 2e keer moeder was geworden en kort na de bevalling eigenlijk veel te veel werkte terwijl ik volledig borstvoeding gaf. Ik stopte met werken. Een last viel van mijn schouders. (Er kwam een nieuwe bij in de vorm van schuldgevoel dat ik nu geen geld meer verdiende voor ons gezin, maar dat is een ander verhaal ? )

In de jaren die volgden zag ik, vanaf de zijlijn, dat het Nederlandse geboortesysteem steeds meer Amerikaanse vormen aannam. Steeds minder thuisbevallingen, veel meer ruggenprikken en ‘kunstmatige’ verlossingen. Ik denk zelf dat onze drang naar acceptatie en respect, van vroedvrouw naar verloskundige, daar ook een grote rol in heeft gespeeld. Wij hebben onze gouden kaart, ons wijze vrouwelijke, uit handen gegeven aan het patriarchaat.

Gelukkig zie je de laatste jaren het tij weer keren. Worden wij als vrouw steeds meer bewust van onze eigen kracht. Noemen steeds meer verloskundigen zich weer vroedvrouw. En spreken steeds meer vrouwen hun geboortewensen uit.

Dat stuit nog steeds op weerstand, getuige de verhalen die ik terug hoor van mijn klanten.

Neem voortaan, wanneer je in gesprek gaat met je zorgverlener, dit verhaal mee in je achter hoofd. Verloskundigen hebben moeten ‘vechten’ om als gelijke te worden aangezien. Er zit een collectief pijnpunt achter.

Heb je een geboortewens die afwijkt van de norm, ga dan rustig in gesprek met je zorgverlener. En stel in ieder geval de volgende vragen:

  • Wat gebeurt er/zijn de risico’s als we afwachten/deze handeling niet doen?
  • Wat is de medische noodzaak?
  • Ben ik of is mijn baby in gevaar?
  • Wat zijn de voor- en nadelen van deze handeling?

Zo ‘dwing’ je je zorgverlener tot het geven van informed decision. Jij krijgt alle informatie die je nodig hebt (voors en tegens) om zélf een beslissing te nemen. Jouw zorgverlener moet jouw beslissing ten allen tijden accepteren! Zij moeten aan jouw wensen gehoor geven. Klinkt een beetje hard, maar jij betaalt hen voor de zorg die zij leveren (ook het ziekenhuis, je huurt als het ware een kamer daar) en dus moet er naar jouw geluisterd worden.

Wees altijd respectvol en luister naar de argumenten die gegeven worden. Uiteindelijk wil je zorgverlener ook het beste voor jou en je baby. Maar laat je in ieder geval nooit overhalen tot handelingen waar je niet achter staat. Zorg kan ook op andere manieren geleverd worden dan wat gebruikelijk is volgens het protocol ?.

Hoe je met iets heel simpels je baby de beste start geeft

Er is iets wat ik als verloskundige nooit geleerd heb, maar wat ik voor het eerst hoorde tijdens de HypnoBirthing opleiding: Het belang van het laten uitkloppen van de navelstreng.

Wanneer je baby door de vagina heen geboren wordt, dan perst zij een deel van haar bloedvolume terug de navelstreng en placenta in. Zodat de totale lichaamsomvang kleiner wordt en de baby makkelijker door de vagina heen geboren kan worden.

Wanneer je baby’tje geboren is dan zit 30 tot 40% van haar bloedvolume nog in de navelstreng en placenta. Na de geboorte pulseert de navelstreng nog even door, zodat al dit bloed terug het lichaampje in kan stromen. Op deze manier krijgt de baby nog extra zuurstof, voedingsstoffen, antistoffen en de eigen stamcellen binnen. Je baby kan daardoor heel rustig acclimatiseren aan het leven buiten de baarmoeder. Ademhaling, stofwisseling en bloedsomloop kunnen zo heel rustig op gang komen.

Wanneer de navelstreng volledig is uitgeklopt dan ziet die er geheel wit uit. Al het bloed is dan terug gestroomd naar de baby. Hoe lang dit duurt verschilt per keer. Maar 15 tot 30 minuten of langer kan het best duren.

Wanneer je de tijd krijgt voor dit natuurlijke proces dan ligt je kindje ook lekker bij je op de borst. Niemand hoeft jullie te storen. Je baby hoeft niet aangekleed, schoongemaakt of nagekeken te worden. Dat is allemaal niet belangrijk. Wat wel belangrijk is, is dat de baby minimaal een uur lang huid op huid bij jou kan liggen (en als dat niet kan, dan bij je partner). Dit is belangrijk voor de binding, het slagen van de borstvoeding en de vorming van het immuunsysteem.

Helaas gebeurt dit nog niet overal standaard. Meestal wordt direct na de geboorte de navelstreng afgeklemd en doorgeknipt. Zo mist een kindje bijna de helft van haar bloedvolume, moet het lijfje heel hard werken om dat weer aan te vullen en om alle processen op gang te laten komen. Vaak zijn kindjes hierdoor zo uitgeput dat ze niet goed aan de borst drinken de eerste dag. En dit kan weer gevolgen hebben voor het slagen van de borstvoeding.

Wil je profiteren van de gezondheidsvoordelen van het laten uitkloppen van de navelstreng? Dan moet je dat verwerken in je geboorteplan en vooraf bespreken met je zorgverlener. Ook op het moment zelf zou ik het nog even aankaarten. Het afklemmen van de navelstreng is zo’n routine handeling, de klem zit erop voor je er erg in hebt en hij kan er niet afgehaald worden.

Ik krijg vaak de vraag waarom dit nog niet overal standaard gedaan wordt. En ik kan alleen maar naar het antwoord gokken. Het is nog niet overal bekend, sommige zorgverleners vinden het onzin (echt gehoord in de praktijk helaas), vaak wordt gedacht dat de navelstreng al na 1 minuut goed genoeg is uitgeklopt. Maar wat de belangrijkste reden is, is Time management. Vaak wil men er de tijd niet voor nemen. Helemaal wanneer je in een ziekenhuis bevalt en het druk is op de afdeling. Dan wil men het liefst zo snel mogelijk door werken.

Weet dat je altijd in je recht staat. Jouw wensen moeten gerespecteerd worden, ook al is het druk, ook al heb je een keizersnede gehad. Ook dan moet er gewacht worden met afnavelen als dat jouw wens is.

Meer weten over je rechten en mogelijkheden tijdens de bevalling? Ik vertel je er alles over in de Elements of Birth zwangerschapscursus. Een echte eye-opener voor vele aanstaande ouders!

Gefrustreerd

‘Bemoeizuchtige doula’s frustreren geboortezorg’ kopte NOS afgelopen week.

Een pijnlijke en veelzeggende titel, want het kaart meteen het probleem in onze huidige geboortezorg aan.

Onlangs kreeg ik via via te horen dat een verloskundige de manier waarop ik over de zorgverleners in de geboortezorg had gesproken tijdens mijn cursus ‘niet best en stuitend’ vond. Na de eerste twijfel aan mezelf en het in mijn hoofd nagaan van mijn uitspraken kwam ik toch echt tot de conclusie dat wat ik te zeggen heb nooit stuitend kan zijn. Alhoewel, dat is niet waar. De verhalen die ik terug hoor van mijn klanten óver de zorg die ze kregen, die zijn soms stuitend! De verloskundige was overigens niet bereid om met mij in gesprek te gaan. Ik had graag mijn visie met ze gedeeld. Die eer hou ik in ieder geval aan mezelf.

Toen ik nog als verloskundige werkte was ik nog jong en niet zo zeker van mezelf. Ik vond het fijn om volgens de opgezette protocollen te werken, want dan kon ik immers nooit de fout ingaan en op mijn kop krijgen van de gynaecoloog. En dus deed ik altijd wat mij geleerd was tijdens de opleiding. Ik voerde mijn handelingen uit zoals ik dat tijdens mijn stages had gezien van mijn collegae. Kortom, ik had tijdens dit werk mijzelf nog niet gevonden.

Achteraf is dit ook hetgeen wat mij uiteindelijk opbrak, ik had totaal geen plezier meer in het werk. Ik zat niet lekker in mijn vel en besloot gewoon cold turkey te stoppen met het werken als verloskundige.

Daarna heeft elke stap in mijn leven geleid tot het werk wat ik nu doe. Langzaamaan leerde ik mezelf beter kennen, leerde ik waar ik voor sta en leerde ik om dat te combineren met mijn passie ‘zwangerschap en geboorte’.

Ik maak vrouwen bewust van hun rechten en mogelijkheden tijdens de geboorte van hun kindje. Ik leg uit hoe het geboortezorg ‘systeem’ werkt en hoe er door zorgverleners gedacht wordt. En dit doe ik niet om een wig te drijven tussen cliënt en zorgverlener. Maar juist om beide kanten dichter tot elkaar te brengen en elkaar beter te begrijpen.

De eerste alinea van het artikel van de NOS gaat als volgt:

“Ze zijn steeds vaker aanwezig bij bevallingen: doula’s, een soort bevallings- en zwangerschapscoaches. Extra aandacht bij een bevalling is soms fijn voor de aanstaande ouders, maar zorgverleners zijn gefrustreerd. Doula’s bemoeien zich soms namelijk ook met de medische kant van de bevalling, terwijl ze dat helemaal niet mogen omdat ze niet medisch zijn opgeleid.”

Hier zie je al meteen dat er neerbuigend wordt gesproken over een doula. Het zijn ‘een soort’ bevallings- en zwangerschapscoaches. De toon voor het artikel is gezet. Daarna lees je dat extra aandacht SOMS fijn is voor aanstaande ouders. Dat is niet juist. Extra aandacht is ALTIJD fijn.

Het is een feit dat vrouwen gebaat zijn bij continue support tijdens de bevalling en vooral respect voor hun wensen en verlangens. Ofwel gewoon een luisterend oor en duidelijke en informatieve communicatie. Geboortetrauma komt namelijk vooral voor wanneer een vrouw zich niet gezien en gehoord voelde tijdens de bevalling. Sommige vrouwen bevallen prachtig thuis in bad met rozenblaadjes, maar kunnen toch negatief op de bevalling terugkijken. Omdat ze het gevoel hadden dat er dingen met hen gebeurden waar ze niet achter stonden. En sommige vrouwen hebben een ‘horror’ bevalling met alle medische toeters en bellen, maar kunnen achteraf heel goed erop terugkijken. Omdat er naar hun wensen is geluisterd en met hen samen beslissingen zijn gemaakt.

Vroeger, toen verloskundigen nog vroedvrouwen waren, was de verloskundige ook gewoon je doula. De vroedvrouw bleef continue bij de barende vrouw. Ging in een hoekje van de kamer zitten breien en observeerde de vrouw alleen maar. En greep in wanneer het nodig was. Zo zijn verloskundigen ook opgeleid: Respect voor de fysiologie van de baring, maar met oog voor eventuele pathologie.

Moderne verloskundigen hebben daar geen tijd meer voor. In grote stadspraktijken met wel 6 verloskundigen in dienst moet er tijdens de diensten ook kraamvisites worden gereden. Soms had ik een stuk of 10 visites op de planning staan maar was er ook iemand aan het bevallen. Je moet dan creatief omgaan met je tijd en altijd ergens iemand laten wachten.

Door de medicalisering en protocollering van de geboortezorg is er geen tijd meer voor die continue support. Het aantal thuisbevallingen daalt elk jaar nog steeds. En het aantal medische bevallingen neemt toe. Voor zorgverleners is het jarenlang een routinematig werken geweest. Een soort lopende band werk. In plaats van de persoonlijke levensgebeurtenis die een geboorte is.

Maar, de laatste tijd zie je een verandering komen.

Aanstaande ouders worden steeds bewuster in hoe ze hun kindje geboren willen laten worden. Ze lezen zich steeds beter in, verdiepen zich in andere mogelijkheden en worden mondiger. En voor degenen die zelf niet zo mondig zijn kan een doula dan uitkomst bieden. De geboorte van je kindje is één van de meest belangrijke gebeurtenissen in je leven. Een verhaal wat je de rest van je leven gaat vertellen en iets wat je nooit vergeet. Hoe fijn zou het zijn als elke vrouw goed op haar bevalling zou kunnen terugkijken, ongeacht hoe die is verlopen?

En zoals je in dit artikel leest, moet de huidige geboortezorg erg wennen aan die mondige ouders. Ik vind dat alleen maar een goede zaak. Door vragen te stellen dwing je de zorgverleners om zelf eens kritisch naar hun beleid te kijken. Want waarom doen ze een bepaalde handeling? Is het vanuit protocol of noodzaak?

Het slotakkoord van het artikel is dan wel weer mooi:

“de beroepsvereniging van verloskundigen: “Met de opkomst van de doula zien we dat de vrouw iemand naast zich wil van het begin tot het einde van de bevalling. Dat signaal moeten we oppakken en deze zorg moeten we beschikbaar stellen voor alle zwangeren in Nederland.”

Hopelijk een wake up call voor de Nederlandse geboortezorg. Het roer moet om. Het is niet meer van deze tijd. Autonomie en zelfbeschikkingsrecht is ons meest belangrijke recht. Niemand dan jijzelf bepaalt wat er met jouw lichaam en met jouw baby gebeurd.

De laatste tijd overweeg ik om zelf als doula aan de slag te gaan. Wat denk jij, een goed idee?

MotherBaby

Er groeit een kindje in jouw buik. Vanuit twee kleine celletjes wordt een compleet nieuw mens gebouwd. In jouw lichaam.

Elke keer als ik naar mijn eigen kinderen kijk kan ik me daar weer over verwonderen. Die heb ik gewoon gebouwd. En het ging helemaal vanzelf.

9 Maanden lang zijn jij en je kindje samen in één lichaam. Jullie zijn verbonden met lichaam en ziel, want jouw lichaam huist nu twee zielen. Contact maken met je kindje gaat daarom bijna vanzelf. Je voelt niet alleen de bewegingen van je baby in je buik. Maar je voelt ook haar aanwezigheid, haar bewustzijn. Soms kun je hele gesprekken voeren met je baby. Soms geeft je kindje je (bewust of onbewust) boodschappen door, zoals welke naam hij graag wilt krijgen.

Als je zwanger bent wordt er door andere mensen ook rekening gehouden met de aanwezigheid van een tweede persoon in jouw buik. Mensen behandelen je met meer voorzichtigheid, staan voor je op in de bus, of helpen je met sjouwen.

Zodra je kindje geboren is zijn jullie fysiek gescheiden van elkaar. Maar vaak mentaal en op onbewust niveau nog helemaal niet. Jullie willen eigenlijk constant bij elkaar zijn, hebben huidhonger naar elkaar. Je kindje huilt zodra je haar neerlegt. En jij vindt het een raar gevoel als je kindje in een wiegje naast je ligt in plaats van in jouw armen.

De informatie die je krijgt na de geboorte en de spullen die je in de winkels kan kopen zijn ook allemaal gericht op jullie apart. Een eigen kinderkamer voor je baby, een wandelwagen, een fopspeen, een box.

Biologisch gezien klopt dat niet. Wij mensen zijn primaten. Als je kijkt naar hoe primaten in het wild met hun jongen omgaan, dan zie je hoe wij dat vroeger ook deden. Een baby gorilla wordt de eerste 3 maanden continue door haar moeder gedragen. Na 3 maanden gaat de baby op moeders rug en wordt nog ongeveer 3 a 4 jaar door moeder gedragen. Dat is ook de tijd dat ze nog moedermelk drinken. Daarna zijn ze groot genoeg om zelf de wereld te ontdekken. Al die jaren zijn moeder en kind nog één.

Hoe zou het zijn als we wat meer naar onze natuur zouden leven? Dat we moeder en kind de eerste tijd na de geboorte nog als één zien. Vanuit de Orgasmic Birth is daar een term voor ‘MotherBaby’.

We zien moeder EN kind als eenheid. De zorg wordt dan afgestemd op de behoefte van hen samen. Instinctief gezien wil je je kindje het liefste bij je dragen, samen slapen en veel knuffelen. Maar helaas is de (kraam)zorg daar niet op ingesteld. Ik weet zelf nog zo goed dat ik na mijn bevalling naar mijn baby lag te kijken die helemaal aangekleed in ingestopt in haar wiegje lag. De kraamzorg had haar aangekleed en daar neergelegd. En het voelde zo raar! Zodra de kraamzorg de deur uit was pakte ik snel mijn baby uit de wieg en hield haar bij me. Ik voelde me daar bijna schuldig over dat ik dat deed. Wist ik toen maar wat ik nu weet J.

Is dit herkenbaar voor jou?

Wordt jouw cursus ook vergoed?

Ik denk dat dit de vraag is die ik het meeste hoor. Maar helaas moet ik mededelen dat de meeste verzekeraars mijn cursus NIET vergoeden.

Waarom? Om vergoed te worden als zwangerschapscursus moet je aan bepaalde eisen voldoen.

Een van die eisen is een BIG registratie. Elke medische zorgverlener moet zich aanmelden in het BIG register. Dit houdt in dat je bevoegd bent tot het verrichten van medische handelingen (injecties geven, infusen aanleggen, vaginale onderzoeken doen). Als je niet geregistreerd staat in het BIG register mag je deze handelingen niet uitvoeren. Elke 5 jaar wordt je BIG registratie herzien. Voldoe je nog steeds aan de juiste eisen. Eén van die eisen is dat je werkzaam bent in het veld waarin je bent afgestudeerd en ten minste 2080 uur hebt gewerkt in die 5 jaar. Omdat ik niet meer als verloskundige werk heb ik me niet laten herregistreren in het BIG register.

Een tweede eis is dat je lid moet zijn van een beroepsvereniging met betrekking tot zwangerschap. Het maakt daarbij niet uit welke beroepsvereniging. Zo wordt een ZwangerFit cursus vergoed als je lid bent van die beroepsvereniging. Maar, zwangerfit is geen cursus die zich richt op voorbereiding op de bevalling. Maar een cursus die zich richt op fit blijven tijdens de zwangerschap.

Het doel van een vergoeding van de zorgverzekeraar is kosten besparen tijdens de bevalling. Want, als iemand zich goed heeft voorbereid op de bevalling en daardoor met minder medische interventies bevalt, dan scheelt dat zorgkosten die de zorgverzekeraar moet vergoeden. In dat opzicht vind ik het vreemd dat zwangerschapsgym vaak wel vergoed wordt. Want voorbereiding op de bevalling komt hier minimaal in voor.

Ook wordt de hypnobirthing cursus vaak vergoed als de cursusleider lid is van de hypnobirthing vereniging. Ik ben daar lid van geweest, maar nu niet meer. Je mag namelijk alleen lid zijn van die vereniging als je de hypnobirthingcursus geeft volgend de Amerikaanse Mongan Method. Omdat ik de hypnobirthing heb aangevuld met mijn eigen kennis en tools uit andere trainingen die ik heb gevolgd mag ik geen lid meer zijn van die vereniging. En dus wordt mijn cursus in veel gevallen niet vergoed.

Laat je je daardoor tegenhouden? Dat is ontzettend zonde!

Elements of Birth is een hele waardevolle methode om je voor te bereiden op de bevalling. Je krijgt niet alleen mijn expertise als verloskundige, maar ook mijn kennis over hypnobirthing, spinning babies, orgasmic birth en natuurlijk ouderschap. Wat is een goede bevalling jouw waard?

Het gekke is; Aanstaande ouders geven graag geld uit aan alles wat met de baby te maken heeft, maar vooral aan spullen. De duurste kinderwagen, het beste autostoeltje, een ademend matrasje, een hippe babykamer, beddengoed en lakentjes van een duur merk.

Maar heeft je babytje dat allemaal nodig? Eigenlijk niet. Het enige wat een baby echt nodig heeft zijn jullie als ouders. Jullie nabijheid, warmte en de melk uit jouw borsten.

Wat is de manier waarop jouw kindje geboren wordt je waard? Een zachte landing en een liefdevolle start, dat is wat ik je kan bieden. En een fijne bevallingservaring voor jou. Hoe de bevalling uiteindelijk ook loopt. Door je goed op de bevalling voor te bereiden heb je meer vrede met het geboorteproces, hoe het ook verloopt. Ook al gaat de bevalling dan uiteindelijk niet zoals je gehoopt had, je kijkt er toch met een goed gevoel op terug. Omdat je de regie in handen hebt gehouden.

Dat is wat ik je kan bijbrengen. En persoonlijk denk ik dat dat waardevoller is dan een eventuele vergoeding.

PS: Er zijn een aantal zorgverzekeraars die mijn cursus wel vergoeden. Het loont dus altijd om je factuur in te sturen. Daarnaast, hoe meer mensen een factuur van Elements of Birth sturen, hoe sneller EOB wordt gezien als erkende geboortemethode. <3

Hooggevoeligheid

We lopen in een lange rij richting het buitentheater in Disney Land Parijs. We nemen plaats op de aangewezen banken, samen met zo’n duizend andere mensen. Voor ons zien we een decor van een filmset. Er is van alles te zien. Huizen, een marktkraam, auto’s.

Het leek ons leuk voor onze zoon van 6, de stuntshow in Disney Land Parijs. Hij is namelijk niet zo’n fan van alle attracties, hij vindt alles te hard gaan. Hij is wel dol op auto’s en actie en dus zitten we er met de hele familie klaar voor tot de show gaat beginnen.

De show simuleert een filmset. Actiescenes worden afgewisseld met uitleg over hoe de special effects gemaakt worden. In het Frans en Engels, dus voor onze kinderen niet te volgen.We zien een spectaculaire achtervolgingen met auto’s, auto’s die grote sprongen maken en hard achteruit rijden. Wij vinden het gaaf om te zien. Onze zoon zit stil en serieus voor zich uit te kijken, neemt alles in zich op.

Dan ineens rijdt er een motorrijder door het vuur heen en hij staat in brand. Het ziet er erg spannend uit. Hij valt op de grond en er komt iemand aangerend met een blusapparaat. Nadat het vuur gedoofd is springt de man op en steekt zijn handen in de lucht. Het publiek juicht en applaudisseert.

Onze zoon begint hard te huilen. Hij vindt het eng en zegt dat hij het niet snapt. We leggen hem uit dat het allemaal niet echt is. Ondertussen begint men ook op het podium met uitleggen hoe het kan dat de man niet is verbrand. Ze laten zien dat hij een speciaal pak draagt wat is ingesmeerd met een speciale stof. Zo kan het vuur hem niet deren. We vertalen de informatie voor onze zoon. Maar hij blijft jammeren en zeggen dat hij het niet snapt. Hoe meer we proberen uit te leggen hoe het werkt, hoe bozer hij wordt. IK SNAPT HET NIET!! Roept hij nu hard en hij drukt zijn handen tegen zijn oren. STOMME SHOW!!! STOM VUUR!! STOMSTE STOMSTE SHOW VAN DE WERELD!! IK SNAP HET NIET!!

We proberen hem te kalmeren. Hij kruipt op schoot en duikt weg. Hij wil niks meer van de show zien. Ondertussen blijft hij boze dingen zeggen, terwijl zijn handen zijn oren dicht drukken. Als de show is afgelopen stampt hij boos de tribune af. We lopen in dezelfde lange rij weer terug naar buiten. Onze zoon loopt voor ons nog steeds te tieren over die stomme show. Onderweg passeren we een poster van de motor. Onze zoon draait zich om, loopt terug naar de poster en geeft de poster een paar flinke trappen, al scheldend over de stomste show van de wereld. Een jong stel achter ons schiet in de lach. Ik trek mijn zoon maar snel mee.

De volgende ochtend rijden we weer naar het park toe. Als we uit de auto stappen klaagt onze zoon dat zijn sokken niet lekker zitten. Ik trek zijn schoenen uit en trek zijn sokken op. Hij vindt het een vervelend gevoel als zijn sokken afzakken. We beginnen met de lange wandeling richting het park.

‘Mammmm, mijn sokken zitten nog steeds niet goehoed.’

Dan doe je je sokken gewoon even uit, dan draag je toch geen sokken?

‘Neeeee, dat wil ik niet!!’

Inmiddels is hij ook aan het huilen. En huilen gaat bij hem nooit zachtjes, het is een hartverscheurend gebrul. Hij doet net of hij niet kan lopen en houdt daarmee iedereen op. Ik trek nog een keer zijn sokken omhoog. We zijn met een grote groep en iedereen loopt al door, we willen namelijk op tijd in een attractie zitten waar altijd een lange rij staat. Onze zoon sjokt er jammerend achteraan. Hij gaat op de grond zitten en wil niet meer verder lopen.

‘Je moet nu gewoon even doorlopen, als we straks in het park zijn kan ik je sokken weer goed doen of uittrekken. We willen nu eerst naar de achtbaan, anders zijn we te laat. Kom, loop even door’.

Onze irritatiegrens is inmiddels bereikt. Alle oplossingen die we aandragen zijn niet goed. Hij kan ook niet aangeven wat hij dan wel wil. Ja, andere sokken. Maar die hebben we hier nu niet. Hij moet het dus doen met de sokken die hij aanheeft, of zijn sokken uittrekken. Hij wil beiden niet. De gehele wandeling richting het park heeft hij gejammerd en gehuild, is op de grond gaan zitten en terug naar de auto gelopen. Eenmaal in het park aangekomen trek ik zijn schoenen uit. Hijs zijn sokken goed op en strik daarna zijn veters extra strak, zodat de sokken niet meer zo afzakken. Hiermee gaat hij akkoord en we hebben hem de rest van de dag niet meer gehoord over zijn sokken.

’s Avonds gaan we uit eten in Disney Village. Bij het Rainforest Cafe. Een heel leuk restaurant voor kinderen. We waant je in het regenwoud en eens in de zoveel tijd beginnen de dieren, een olifant of een gorilla, te bewegen. Onze zoon krijgt patat en een stukje kip.

‘Mama, wat voor dier is dit?’

Dat is kip lieverd.

‘Kip….’

Hij kijkt beteuterd naar zijn eten. Prikt er wat in met zijn vork.

Dan schuift hij resoluut zijn bord van zich af en zegt: ‘Ik vind het te zielig….ik durf niet meer te eten’.

Dat is goed lieverd, dat hoeft ook niet.

Hij heeft grote moeite met het eten van vlees. Een soort natural vegetariër. Dat vinden wij helemaal prima, we eten zelf ook weinig vlees. Sommige dingen vindt hij wel erg lekker, zoals een hamburger of saté. Als hij dat dan eet, dan kijkt hij er eerst eens goed naar en zegt dan: Sorry koe, maar ik vind je te lekker. En neemt dan een grote hap.

Deze voorbeelden laten zien hoe het is om met een hooggevoelig kind naar een pretpark te gaan. Wat voor ons vanzelfsprekend of leuk is, komt bij hem dubbel zo hard binnen. Alle geluiden, visuele prikkels, alle mensen die er lopen. Hij kan dat niet filteren zoals wij, of zich ervoor afsluiten. Na een tijdje stroomt zijn emmertje over en ontstaat er kortsluiting. Het resultaat is dan een extreem boze bui.

Elke dag zijn wij nog lerende hierover. Vaak denken we pas achteraf, oh ja, bij hem werkt dat net even anders. We moeten hem eigenlijk voorbereiden voor elke situatie die anders is dan anders. Hij heeft veel baat bij essentiële oliën. Hij kiest soms zelf de oliën uit die hem naar eigen zeggen ‘beschermen’.

Ik ben heel benieuwd, voor wie is dit herkenbaar?

Je maakt je eigen pijnstiller

Wat is het eerste waar je aan denkt bij het woord ‘bevalling’?

Ik denk zelf aan ‘pijn!’.

Vanuit verhalen van anderen en verhalen in films en de media weten we gewoon dat een bevalling pijn doet. Ik heb zelfs weleens gehoord: ‘de ergste pijn ooit’.

Tijdens mijn opleiding als verloskundige had ik al geleerd over het hormoon ‘endorfine’. Maar pas tijdens mijn hypnobirthing opleiding begreep ik pas echt goed hoe ons lichaam reageert op onze emoties en gemoedstoestand.

Van jongs af aan associëren we de bevalling met  ‘pijn’. Dit is gewoon een gegeven en om die reden kan er in je bewustzijn ook niks anders zijn dan ‘pijn’ tijdens de bevalling.

Het is daarom ook logisch dat zoveel vrouwen tegen de bevalling opzien of er zelfs heel erg bang van zijn.

Echter, wanneer je bang of gespannen bent, dan maakt je lichaam stresshormonen aan. De bekendste is adrenaline. Adrenaline zorgt ervoor dat de afweersystemen in je lichaam worden geactiveerd. Je bent namelijk bang en je lichaam denkt daarom dat je in gevaar bent en gered moet worden. Je lichaam probeert je te redden door meer zuurstofrijk bloed naar je afweersystemen te sturen. Je ademhaling wordt sneller en hoger en je hart gaat sneller kloppen.

Je baarmoeder is echter geen afweersysteem. En daarom wordt je baarmoeder tijdelijk afgekapt van de zuurstofrijke bloedvoorziening. Je aderen rondom de baarmoeder bevatten dus minder zuurstof waardoor de baarmoeder haar werk niet meer goed kan doen. Dit resulteert in pijnlijke krampachtige weeën. Ook komt er via de placenta minder zuurstofrijkbloed naar de baby toe en dit is soms te zien als ‘dipjes’ in de hartslag van de baby.

Doordat de baarmoeder haar werk niet goed kan doen, opent de baarmoedermond ook minder goed of niet. Ofwel, je ontsluiting gaat niet zo snel. Dit wordt vaak geconstateerd door je zorgverlener en dan ga je het protocol ‘niet vorderende ontsluiting’ in. Dat houdt in dat er medisch wordt ingegrepen om de ontsluiting weer op gang te brengen. Vaak door het kunstmatig breken van de vliezen of het toedienen van kunstmatige weeënopwekkers.

Wanneer er eenmaal een interventie heeft plaatsgevonden is de kans groter dat er meerdere volgen. En zo heb je kans op zo’n horrorbevalling zoals je misschien wel uit je omgeving gehoord hebt. Ik denk dat als zorgverleners zich wat meer zouden richten op de oorzaak in plaats van op de klacht zelf, er heel wat medische interventies voorkomen kunnen worden.

Gelukkig kan het ook heel anders! Echt waar.

Wanneer je je namelijk kan ontspannen dan maakt je lichaam hele andere hormonen aan. Als je ontspannen bent dan maakt je lichaam oxytocine aan. Dit is het liefdes, bindings en knuffel hormoon. Het komt vrij wanneer je met iemand knuffelt kust of vrijt en zorgt dan voor dat fijne, beetje verliefde gevoel.

Maar oxytocine zorgt er ook voor dat je baarmoeder samentrekt. Normaal gesproken, als je baarmoeder samentrekt, dan heb je een orgasme! Oxytocine zorgt dus voor je orgasme. Maar tijdens de bevalling zorgt het voor goede weeën en na de bevalling zorgt het voor de toeschietreflex van de borstvoeding.

Wanneer oxytocine lekker door je lichaam stroomt dan maakt je lichaam ook endorfine aan. En dat is het hormoon wat we graag willen hebben! Endorfine is namelijk een krachtige natuurlijke pijnstiller die zelfs krachtiger werkt dan morfine.

Oxytocine en endorfine werken met elkaar samen en bouwen zichzelf op. Er wordt dus steeds meer pijnstillend hormoon aangemaakt, om de steeds kracht wordende weeën op te vangen. Op deze manier zijn er vrouwen die hun bevalling als extatisch of zelfs orgastisch ervaren. Of in ieder geval, zonder pijn.

Allemaal heel leuk in de theorie natuurlijk. Maar, hoe kun je nou ontspannen als je zoveel pijn hebt?

Dat heeft vooral te maken met onze mindset en verwachtingen. Als je pijn verwacht is het ook pijn wat je zult ervaren.

Met goede ademhalingstechnieken kun je je heel diep ontspannen. Ook zijn er bepaalde ontspanningstechnieken die je jezelf kunt aanleren en die je kunt toepassen tijdens de bevalling.

Ook speelt goede voorbereiding een belangrijke rol in de beleving van de bevalling, Als je weet wat er allemaal met je lichaam gebeurt en de verschillende fases van de bevalling kunt herkennen, dan neemt dat ook al een groot deel van de angst weg. Je bent dan beter in staat mee te bewegen met de flow.

De afgelopen weken heb ik veel vrouwen geïnterviewd die hun bevalling als ‘mooi’ hebben ervaren. Ik heb deze verhalen verzameld in de Mooie Bevallingen Podcast. Ik vind het belangrijk dat wij vrouwen ook andere verhalen horen, dan alleen de horrorverhalen uit de media. Verhalen die je juist bekrachtigen en vertrouwen geven in je eigen kunnen.

Je vind de Mooie Bevallingen Podcast op YouTube, Spotify en iTunes. De tips die alle vrouwen met mij gedeeld hebben zijn ontzettend waardevol!

De snelste manier om het vertrouwen in je lichaam te verliezen.

Al zo lang ik me kan herinneren ben ik gefascineerd door zwangerschap en geboorte. Ik vond films met geboortes erin geweldig. Ik smulde van het tv-programma ‘De Bevalling’. Maar, eerlijk is eerlijk, echt heel motiverend waren die films niet.

In films en in de media wordt vaak maar 1 beeld van de bevalling belicht. Namelijk het lijden van de vrouw. Wat getoond wordt is de angst, stress en pijn die een vrouw ervaart. Bovendien vinden de bevallingen altijd plaats in het ziekenhuis in een hele medische setting. Vaak zie je de dokters geheel gekleed in OK-pak een bevalling begeleiden. Dit wekt de suggestie dat dit normaal is.

Als je opgroeit met dit beeld dan kun je niet anders dan dit als de werkelijkheid zien. Dit is het beeld van de bevalling die jij hebt. Dit is jouw werkelijkheid en er is geen plaats voor een andere werkelijkheid. En dus verlopen de meeste bevallingen op precies deze manier. Het lijden van de vrouw staat centraal. De partner staat machteloos langs de zijlijn en moet toezien hoe de barende vrouw lijdt. De bevalling wordt op deze manier iets wat de vrouw moet ondergaan. En pas wanneer het eindresultaat er is, een gezonde baby, kan het genieten beginnen.

Ook nu nog wordt er op de grootste informatieve websites over zwangerschap en geboorte op deze manier over bevallen gesproken. Ook nu nog laten tv programma’s dit beeld van de bevalling zien. De snelste manier om het vertrouwen in je lichaam te verliezen is dus informatie opzoeken over de bevalling.

Wat de reden is van dit gecreëerde beeld laat zich alleen maar raden.

Het vertrouwen in het lichaam, wat wij vroeger gewoon hadden, is nu compleet verdwenen. Als barende vrouw leg je je leven letterlijk in de handen van je zorgverlener. Want, zij hebben ervoor geleerd en zij zullen het allemaal wel weten. De kennis over het eigen lichaam en waar het lichaam allemaal toe in staat is, die hebben wij vrouwen niet meer.

Ik zie het als mijn missie om vrouwen die kennis weer bij te brengen. Als je begrijpt hoe de natuur tot in de kleinste details alles voor ons heeft uitgedacht, dan neemt dat al een groot deel van je angst weg.

Elements of Birth is een methode om je voor te bereiden op de bevalling. Een online zwangerschapscursus die je geheel in je eigen tijd, wanneer het jou uitkomt kunt volgen. De cursus bestaat uit 10 lesmodules. Elke module bevat verschillende video’s met uitleg over de theorie en de werking van het lichaam en video’s met ademhalingsoefeningen die je kunt gebruiken om de weeën op te vangen. Wanneer je ook geïnteresseerd bent in hypnobirthing en spiritualiteit dan bevatten het Fire en Water mama programma ook nog verschillende visualisatie/meditatieoefeningen. Zo is er voor elke zwangere vrouw een cursus die echt bij jou past en jou alleen dat leert wat JIJ nodig hebt.

Het resultaat is altijd hetzelfde; Zonder angst, maar vol vertrouwen uitzien naar de bevalling en daardoor altijd met een goed gevoel op de bevalling terugkijken.

Wil je weten welke Elements of Birth cursus bij jou past? Meld je dan aan voor de Elements of Birth miniworkshop via www.estherkoppelaar.nl/linktree

Waarom angst voor de bevalling kan bijdragen aan een goede bevalling.

Wat ik nu ga zeggen klinkt misschien tegenstrijdig aan wat je van mij gewend bent. Want mijn doel is om jou zonder angst, maar juist vol vertrouwen te laten uitzien naar jouw bevalling.

Waarom is die angst voor de bevalling dan toch ergens goed voor?

Soms spreek ik vrouwen die heel laconiek doen over de bevalling. ‘Oh nee hoor, ik ben helemaal niet bang voor de bevalling. Het moet er toch uit en ik laat het allemaal over me heen komen. Ik zie wel wat er gebeurd’.

Maar, wat er dan juist vaak gebeurd is dat voor die vrouwen de bevalling ontzetten kan tegenvallen. Ze weten niet wat er allemaal gebeurt in hun lichaam, ze weten niet hoe ze de weeën kunnen opvangen en ze laten zich leiden door hun zorgverleners want die zullen het allemaal wel weten. Ze geven de regie weg en verliezen uiteindelijk de controle over het geboorteproces. Ze hebben achteraf vaak het gevoel dat er van alles met hen gebeurd is wat ze eigenlijk niet wilden, of ze kunnen zich hele stukken van de bevalling niet herinneren. Uiteindelijk kijken ze niet met een goed gevoel terug op de bevalling.

Wanneer je bang of gespannen bent voor de bevalling dan ben je sneller geneigd om jezelf te informeren. Dat zijn de vrouwen die vaak op zoek gaan naar een zwangerschapscursus. Ze willen toch wel weten wat hen allemaal te wachten staat en hoe ze de weeën kunnen opvangen.

En goede voorbereiding op de bevalling is essentieel voor een goed verloop ervan!

Een bevalling wordt vaak vergeleken met topsport. Het is een topprestatie die je levert.

Maar topsporters bereiden zich jarenlang voor op hun prestatie. De geboorte verdient ook diezelfde voorbereiding en toewijding. Het belangrijkste moment in je leven. Je kindje, een mens op de wereld zetten.

Zodat je weet wat er in je lichaam gebeurt.

Zodat je met je lichaam kunt samenwerken.

Zodat je je aan het proces kunt overgeven, onder angst.

Zodat je precies weet wat je in welke situatie kunt doen.

Zelf de regie houden.

En ook weten wanneer er wél ingegrepen mag worden.

Spanning of angst voor de bevalling kan in je voordeel werken als dat betekent dat je bereid bent om eraan te werken. Zodat je die angst kunt loslaten en in vol vertrouwen je kindje kan krijgen.