Hoe een geboorte mijn kijk op bevallen veranderde

“Omdat, als je een kat jongen hebt zien krijgen, je weet dat zij ze snorrend krijgt, niet huilend van de pijn’
The Mists of Avalon

In mijn werk als verloskundige zag ik alle verschillende geboortes voorbij komen. De hele lange moeizame en de super makkelijke snelle.
Ook mocht ik getuige zijn van geboortes bij dieren.
Op de boerderij van mijn vriendin zag ik een aantal schapen geboren worden.
Zelf had ik regelmatig een nestje jonge konijntjes. En vorig jaar beviel onze hond van 11 pups.

En sinds ik deze geboortes heb gezien valt me iets op.

Toen mijn konijn voor het eerst jongen kreeg bereidde ik me daarop voor door veel informatie te zoeken op internet. Zo leerde ik dat een konijnendracht ongeveer 31 dagen duurt.
Enkele uren voor de bevalling wordt de voedster (een vrouwtjes konijn) onrustig. Ze begint dan met het maken van een nest. Ze trekt haren uit haar borst. Die haren zijn tijdens de zwangerschap al wat losser gaan zitten speciaal hiervoor. Op deze manier legt ze ook haar tepels wat meer bloot. De haren gebruikt ze om een lekker zacht nestje te maken. Ze knaagt het stro in kleine stukjes en sleept het verwoed door het hok. Door te graven en te bouwen en te verweven met haren komt het nestje tot stand. Daarna reikt ze ineens naar onderen met haar snuit en begint daar te likken. En voor je het weet ligt er een klein roze konijntje in het nest. De moeder eet zelf de placenta en navelstreng op. Soms, als de moeder voor het eerst bevalt, dan ligt een jong niet netjes in het nest. Maar, hoewel hij kaal en blind is, weet hij precies de weg terug te vinden naar het warme en veilige nestje.

En ik, ik hoefde niets te doen. Ik stond erbij en keek ernaar. Vol bewondering. Hoe is het toch mogelijk dat zo’n diertje precies weet dat ze een nest moet gaan maken als de tijd rijp is? Dat ze precies weet wat ze moet doen. Dat ze weet hoe ze de babies moet verzorgen. Zonder dat iemand het haar allemaal vertelt??

Dat is het instinct van het dier, zeggen we dan.
En dat vinden we heel normaal.
We vinden het normaal dat een dier zich afzondert.
We vinden het normaal dat ze niet gestoord wordt.
We vertrouwen op haar instinct, dat ze het allemaal wel weet.
We storen haar niet in haar proces.
We gaan niet elk uur de ontsluiting checken.
We gaan niet haar vliezen breken.
We gaan niet de navelstreng meteen doorknippen.
We leggen niet meteen de jongen geforceerd aan haar borst….

Waarom doen we dat bij mensen dan wel?
Wij zijn net zo goed zoogdieren. We baren onze jongen levend en we zogen ze aan de borst.
Ook wij hebben zo’n prachtig instinct. Maar we durven er niet meer op te vertrouwen.
In plaats daarvan leveren we onszelf over. Worden we gemonitord, gecheckt, gecontroleerd, of alles wel goed gaat. Maar ongemerkt doen we daarmee juist niet goed! Want ons instinct voelt zich niet veilig. Stresshormonen krijgen dan de overhand en die zorgen ervoor dat het lichaam blokkeert. Ons lichaam heeft rust en afzondering nodig. Pas dan kan het haar werk perfect doen.
Een bevalling hoeft niet versneld te worden.
We vertrouwen op het instinct van de dieren.
Het wordt tijd dat we ook weer op ons eigen instinct gaan vertrouwen.
Ons lichaam is zoveel intelligenter dan we denken.
Laat de controle los en vertrouw haar.

PS: Heb je al gezien dat ik een ontspanningspakket heb gelanceerd?

Wil jij:
Super relaxt zwanger zijn?
Op een diep niveau contact maken met je baby?
De kracht in jezelf vinden tijdens de bevalling?
Een hele ontspannen bevalling?

Dan ga jij heel blij zijn met deze oefeningen! Je vind ze HIER.

PS2: Ik heb nog plek voor 1 koppel voor de Geboortetraining die aanstaande zaterdag start in Dordrecht.

In 3 gezellige bijeenkomsten vertel ik je alles wat je moet weten over de geboorte. Hoe je lichaam op een normale manier werkt. Want als je begrijpt hoe de natuur tot in de kleinste details alles voor ons geregeld heeft dan neemt dat al een groot deel van je angst weg.

Na het volgen van de training:
– Heb jij het vertrouwen in je lichaam terug.
– Kijk jij zonder angst, maar vol vertrouwen uit naar de bevalling.
– Weet je precies welke ontspannings- en ademhalingstechnieken je kunt toepassen.
– Voelt je partner zich niet machteloos toekijkend tijdens de bevalling.
– Weet je partner precies hoe jij ondersteund wil worden.

Je leest alles over de training HIER.
(de eerstvolgende mogelijkheid is pas weer in november)

PS3: Is Dordrecht te ver weg voor je of komen de data je niet uit?

Mijn training is ook geheel online te volgen. Dezelfde lessen, nog meer ontspanningsoefeningen, een Facebook community en mijn begeleiding. Maar dan allemaal vanaf je luie stoel en in je eigen tijd.
Je leest er HIER alles over.

 

 

1 gedachte over “Hoe een geboorte mijn kijk op bevallen veranderde”

  1. Heerlijk he, dat in de natuur gewoon hands off bevallingen normaal zijn. En bij de mens moet je echt zoeken naar een geboortewerker die het wil, en met je aandurft. En ze zijn er! Daarom is “shoppen” onder de hulpverleners best hulpvol om te kijken wie jou het beste kan bijstaan in wat jezelf wilt.
    Esther, ga zo door! Je laat zwangeren bewust worden dat we zelf het regie in handen hebben en indd niet geregiseerd hoeven worden. 💖

    Beantwoorden

Laat een reactie achter op Jen Neupane Reactie annuleren