‘each one defined as three, all three connected as one’ van Marie M Mongan heeft mij laten inzien dat de geboorte een gezinsgebeurtenis is.

Als man of partner van een zwangere of barende vrouw zit je er maar vaak een beetje als spek en bonen bij. Zij is zwanger, zij moet het kind baren. Tijdens het spreekuur bij de verloskundige wordt er alleen tegen je vrouw gesproken. En je mag 1 keer komen opdraven tijdens de zwangerschapsyoga om te leren puffen. Je leest een boek over vaderschap, waarin er vooral veel gelachen moet worden en waarin de bevalling grafisch en als een mensonterende hel wordt beschreven.

En dan is daar eindelijk de dag, de dag dat je kind geboren gaat worden. Je ziet je vrouw pijn lijden en je kan niks doen. Je voelt je machteloos en komt niet verder dan een handje vasthouden en een washandje op het hoofd van je vrouw leggen. Je vindt het niet leuk om haar zo te zien. Je weet eigenlijk helemaal niet goed wat er gebeurt en je geeft de regie aan de zorgverlener, want zij hebben ervoor geleerd en zullen het allemaal wel weten.

Daarna, als de baby geboren is, heb je met geluk een paar dagen vrij. Kun je een beetje leren luiers verschonen. Maar daarna begint het gewone leven weer, moet je aan het werk.

Maar het leven is niet gewoon meer, je nachten zijn gebroken en je hebt iemand extra om voor te zorgen.

Vaak hoor je mannen zeggen dat ze het eerste babyjaar van hun kind helemaal niet zo leuk vonden. Dat ze geen band met hun kind konden opbouwen, omdat de zorg voornamelijk neerkomt op de moeder. Pas zodra het kind kan lopen en praten vinden mannen het pas leuker worden. (Natuurlijk niet iedereen).

Ik vind dit toch een beetje jammer. Op deze manier wordt je als man of partner nogal aan de kant gezet. Blijven ouderwetse man/vrouw rollen bestaan. De vrouw zorgt, de man werkt.

Hoe zou het anders kunnen.

Om te beginnen zouden we de zwangerschap en geboorte als een gezinssituatie kunnen gaan zien.

Ja, de vrouw draagt het kind. Maar je hebt samen het kind verwekt in liefde. Je kan als partner net zo van de zwangerschap genieten als zij. Je kan al contact maken met de baby op verschillende manieren en een band opbouwen.

Je zou samen met je partner naar een goede voorbereidende cursus kunnen gaan. Een die niet gebaseerd is op angst zaaien (waar je hoort wat er allemaal mis kan gaan tijdens de bevalling). Maar een cursus die jullie voorbereid op hoe het kan zijn. Wat jullie rechten en mogelijkheden zijn. Hoe je je vrouw kan ondersteunen tijdens de bevalling. Een cursus waar je gaat nadenken over hoe jullie willen dat je kind ter wereld komt. Hoe je vervolgens een bewaker van dat geboorteplan kan zijn.

Door je al op zo’n bewuste manier met je kindje bezig te houden wordt de liefde en de band alleen maar versterkt.

Daarna kun je de zorgtaken met je vrouw delen. Als ze borstvoeding geeft kan jij er voor zorgen dat de baby daarvoor of daarna een schone luier krijgt. Je kan ervoor zorgen dat je vrouw zo comfortabel mogelijk kan voeden. Zo kunnen jullie ook deze taak samen delen. De volgende stap is meer ouderschapsverlof voor beide ouders. Er komen langzaam veranderingen aan. Maar helaas nog niet naar Scandinavisch model. Ik heb er vertrouwen in dat dat wel gaat lukken voor de volgende generaties.

Plaats een reactie